ข้อมูลสมัครสอบ B
posted on 06 Apr 2010 18:22 by dararai
ดาวบรรจงติดกิ๊บรูปดาวสีแดงลงบนผมหน้าม้าที่หวีจนเรียบสนิท เธอต้องดูสวยและพร้อมที่สุดสำหรับวันสำคัญ
"เอาล่ะ"
เธอพึมพำกับตัวเองเหมือนเช่นเคย
"ดาวร้ายพร้อมออกโรงแล้ว"
Scene 1 ดาวร้ายกับพี่ชายแฟชั่น
ณ โรงเรียนลูกบาศก์ ตอนนี้คงใกล้เวลาพักเที่ยงของทุกคนแล้ว ดาวจึงเห็นว่าต่างคนต่างแยกย้ายอยู่คนละที่
"เป้าหมายแรก"
พูดเสร็จดาวกวาดสายตามองไปรอบๆโรงเรียน รุ่นพี่ผู้ชายหลายๆคนกำลังออกกำลังกายกันอยู่กลางสนาม มีคนตัวสูงๆผิวคล้ำคนหนึ่งกำลังกระโดดยัดห่วงแป้นบาส
"นี่เค้าจะดั๊งลงไหมเนี่ย" ดาวคิด ว่าแล้วเธอก็เดินเข้าไปหาคนคนนั้นทันที (สรุปว่าชายคนนั้นยัดห่วงสำเร็จจริงๆด้วยน่าจะสูง 180 อัพ)
ชายร่างสูงหยุดเล่นและหันมาที่เด็กใหม่ผู้มีผมปลิวสยายตามสายลมขณะเดิน สายตากรีดกรายแต่แฝงความดุ
"ขอโทษค่ะพี่ พอดีหนูกำลังตามหาคนคนหนึ่งอยู่อ่ะค่ะ"
ชายหนุ่มร่างใหญ่ทำหน้างง ในขณะที่ลูกบาสเด้งแป้นแล้วกระเด็นมาทางน้องใหม่ ชายหนุ่มก็กระโดดรับลูกไว้ช่วยไม่ให้น้องใหม่หัวโหม่งเข้ากับบาสไว้ได้ทันเวลา เธอผงะเล็กน้อย
"ขอบคุณค่ะ" เป็นคำพูดที่ออกมาจากปากของเด็กสาวแสนสวย แต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกว่าน้ำเสียงนั้นฟังดูประชดประชันชอบกล
"เอ่อ คือหนูกำลังตามหาคนคนหนึ่งอยู่ค่ะ" หลังจากที่ดาวร้ายอธิบายลักษณะของรุ่นพี่ที่เธออยากสัมภาษณ์ให้นักบาสฟัง เพียงแค่คำว่า "ทรงผมแฟชั่น" คำเดียวก็ทำให้รุ่นพี่คนนั้นนึกออกขึ้นทันที
"ตามหา...สุนเหรอ?"
"ค่ะ เขาชื่อพี่สุนเหรอคะ"
"ใช่ ทรงผมแนวๆแล้วแว่นประหลาดๆนั่นมีไม่กี่คนหรอก"
"อ๋อค่ะ แล้วพี่สุนนี่เค้าอยู่แถวๆไหนเหรอคะเวลานี้"
"เออใกล้เที่ยงแบบนี้มันคงอยู่ในโรงอาหารมั้ง? ลองเดินไปดูแถวๆร้านส้มตำสิ"
"อ๋อ...ตรงไหนคะ"
ชายหนุ่มผิวคล้ำบอกทางให้แก่รุ่นน้อง เค้าให้เหตุผลว่าไม่ชอบคนเยอะๆในโรงอาหารเลยพกข้าวกล่องมากินเองหลังเล่นบาสเสร็จ
...ที่โรงอาหาร 11:30 น
ดาวไม่เคยนึกว่าจะเจอคนที่แต่งตัวเนี๊ยบหัวจรดเท้าและแฟชั่นจ๋าขนาดนี้ในโรงเรียน แว่นนั่นรับกับชายหนุ่มรูปงามผู้นั้นเหลือเกิน แต่ที่ไม่นึกไม่ฝันยิ่งกว่าก็คือรุ่นพี่แต่งตัวดีคนนี้กำลังนั่งกินส้มตำปลาร้าอย่างเมามันอยู่คนเดียว
สุนก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเจอรุ่นน้องที่ดูดีเช่นนี้ ตั้งแต่วินาทีแรกที่เด็กคนนี้เดินเข้ามาในโรงอาหาร เธอเดินด้วยความมั่นใจ เป็นตัวของตัวเอง และผมนั่น!! นั่นมันท่าเดินของนางแบบ เด็กคนนี้ทำเอาสุนประทับใจด้วยท่าเดินอันเป็นเอกลักษณ์ตั้งแต่แรกพบด้วยเช่นกัน
"สวัสดีค่ะ พี่สุนหรือเปล่าคะ"
"เออ...ใช่จะ...เอ้ย ใช่ครับ น้องคือ...?"
"ค่ะ หนูชื่อดาวร้ายค่ะ"
"อะไรนะ"
"ดาว - ร้าย ค่ะ"
"ดาวร้าย??" สุนงงเล็กน้อย คิดว่าคงไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม ยายเด็กคนนี้เรียกตัวเองว่าดาวร้าย
"หนูได้รับภารกิจให้มาสัมภาษณ์พี่คะ"
"อ๋อ เหรอ ถึงว่าวันนี้เด็กใหม่เพียบเลย แต่ก็ยังไม่มีใครกล้ามาสัมภาษณ์พี่เลยซักคน เธอเป็นคนแรกเลยนะเนี่ย ฮะ ฮะ" แค่ภายในนาทีแรกพี่สุนก็พูดด้วยท่าทีเป็นกันเองขึ้นเป็นอย่างมากจนหลุดอะไรอะไรบางอย่างออกมา
ดาวคิด ท่าทาง...แบบนี้ ใช่ ใช่แน่ๆ แต่...ทำไมทรงผม กะจะเปรี้ยวหรือเรียนรด.กันแน่?? แม้จะเคลือบแคลง และสงสัยแต่อีกใจหนึ่งก็โล่งใจที่ยังดีได้มาเจอพี่คนนี้ ค่อยยังชั่วที่ไม่ต้องไปเจอกับพี่ผู้หญิงแอ๊บแบ๊ว อาโนเนะ น่ารำคาญ
"คะ...เอ่อ แล้วพี่กินเสร็จยังคะ"
"ออ ใกล้เสร็จและ กินด้วยกันไหม"
"ไม่ค่ะขอบคุณ หนูไม่อยากให้เหยื่ออีกสามรายของหนูต้องได้กลิ่นปลาร้าทุกครั้งที่หนูอ้าปากพูดหรอกคะ"
"ฮะ ฮะ ส้มตำเนี่ย ตำปูนะไม่ใช่ปลาร้า"
พี่คนนี้... ดาวคิด ออกจะดูแมนด้วยซ้ำเวลาที่ไม่ได้พูดอะไร แต่ส่วนมากถ้าได้คุยกับดาวทีไรจะต้องเปิดเผยตัวตนออกมาทุกที มันคงอาจเป็นเพราะดาวมีเพื่อนประเภทนี้เยอะก็ได้มั้ง ดาวจึงมองว่าเป็นเรื่องธรรมดา และกลับรู้สึกชอบด้วยซ้ำ มันทำให้บทสนทนาธรรมดาๆกลายเป็นอะไรที่มีรสชาติขึ้นมาก
"เหรอคะ นึกว่า ปูปลาร้า ดูกลิ่นมันแซบๆชอบกลค่ะพี่ขา"
"แหม คนแซบๆก็ต้องหาอะไรแซบๆรับประทานสิจ๊ะ"
"ถูกค่ะ"
ทั้งคู่หัวเราะพร้อมกัน ดาวนั่งดูสุนกินไปอีกสองคำ พลางกลืนน้ำลาย และก็นึกขึ้นได้ว่า ตัวเองก็หิวไม่ใช่น้อย
"งั้นหนูขอเริ่มเลยแล้วกันนะคะพี่"
"เอาเลยๆ"
"พี่ชอบอะไรในโรงเรียนนี้คะ"
"อ๋อ หลายอย่างเลย" หนุ่มรูปงามหยุดคิดชั่วครู่ "เพื่อนน่ารัก โรงเรียนน่าอยู่ ครูสอนศิลปะก็ใจดีแถมสวยมากๆด้วย"
"แล้วผู้ชายล่ะคะ"
"ฮ่าฮ่า ฮ่า ไอ้พวกเนี้ย กินไม่ได้ซักคน จริงๆนะ"
"นั่นแน่ แปลว่ารอรุ่นน้อง ใหม่ๆสดๆ ใช่ไหมคะ"
"บ้า"
ลมพัดจากด้านหลังของดาว ไปปะทะเข้ากับหน้าของสุน
"เอ๊ะเดี๋ยวนะ น้อง น้องใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรพี่คุ้นมากๆเลย"
สุนคิดในใจ เด็กคนนี้ กลิ่นของหล่อนนี่มันกลิ่นอะไรนะ คล้ายๆ กับ ผลไม้ เปรี้ยวๆ อ๋อ...
"DELICIOUS NIGHT ของ DKNY"
"ว้ายยยยย พี่รู้ได้ไงอ่ะคะ"
"แหม แอปเปิลม่วงเชียวนะ กลิ่นเปรี้ยวหรูหราแบบนี้ วันก่อนเพิ่งไปเทสมาที่พารากอนเอง ทำไมจะจำไม่ได้"
"ตายแล้ว หนูชักอยากได้พี่มาเข้าแก๊งค์ช็อปปิ้งของหนูแล้วสิ"
"ฮ่า ฮ่า แหมๆพี่ก็ไม่ได้เว่ออะไรขนาดนั้นหรอก ก็แค่ความเป็นแฟชั่นมันฝังเข้าไปในสายเลือดแค่นั้นเอง"
"ของหนู เข้าไปในกระดูกดำเลยคะ"
สุนกินส้มตำเสร็จ เขาลุกเดินไปเก็บ และตั้งใจจะมาเริ่มการถูกสัมภาษณ์อย่างจริงจังเสียที
"ข้อต่อไปค่ะ มีอะไรประทับใจบ้างคะ ในปีที่ผ่านมา"
ภาพแรกที่แวบเข้ามาในหัวของสุน ก็คือภาพที่ตั้งโอ๋เอาร่มมากางให้ จู่ๆสุนก็รู้สึกว่าตัวเองได้กลับไปสู่วันฝนตกวันนั้นอีกครั้ง สุนนึกถึงถั่วเหล่านั้น ถั่วที่ได้ปลูกขึ้นมาเทียบกันหลายๆอุณหภูมิ
"พี่ค่ะ"
"อ่ะ โทษทีๆ กำลังนึกอะไรเพลินๆ"
"นึกถึงหนุ่มๆหรือเปล่าค่ะ แหม"
"บ้าน่า สิ่งที่ประทับใจในโรงเรียนนี้ก็คงเป็นเพื่อนๆละมั้ง แบบว่ายังไงดีละ" สุนหยุดนึก "แบบ...เรามาจากคนละที่กัน มารู้จักกัน ณ โรงเรียนลูกบาศก์แห่งนี้ พี่ว่ามันทำให้เรากับเพื่อนๆทุกคนเรียนรู้และเปลี่ยนแปลงไปพร้อมๆกัน"
"ค่ะ พี่ ตอบคำถามนางงามมากคะ"
"ฮ่า ฮ่า อีน้องบ้า"
"เอ่อ" ดาวเหลือบไปมองตุ๊กตาผมทองที่วางอยู่ข้างๆสุน "พี่คะ เด็กที่ไหนทำตุ๊กตาหล่นไว้แถวๆนี้คะ"
สุนหันไปมอง
"ออ...เปล่าๆ นี่มาริลิน..."
"มอนโรเหรอคะ?"
"ใช่ๆ"
"ของพี่เหรอคะ"
"ใช่แล้ว"
พี่ชายแฟชั่นผู้พกตุ๊กตามาริลิน มอนโรเหรอ? ดาวคิด ช่างเป็นตัวของตัวเองดีแท้ ชอบพี่คนนี้จัง อิอิ
"พี่คะ คำถามสุดท้ายแล้วคะ"
"ว้า แย่จังเลย กำลังเม้าท์กันเพลินๆเลย อ่ะ ว่ามาๆ"
"ค่ะ!"
เสียง "ค่ะ" สุดท้ายนั้น กระแทกกระทั้น ฟังดูร้ายเหลือหลาย สุนกำลังนั่งมองดู รุ่นน้องคนหนึ่งที่ หน้าสวย ตาดุ แววตาจิก หน้าร้ายๆนี้ช่างเหมาะกับชื่อของหล่อนจริงๆสุนคิด แต่ความจริงเด็กคนนี้ก็ดูสนิทกับคนเร็วดี นับว่านิสัยโดยทั่วไปก็น่ารักดีนะ แต่...ถ้าไม่ได้คุยด้วยคงรู้สึกว่าน่าหมั่นไส้ไม่ใช่น้อย
"รู้สึกอย่างไรบ้างคะที่จะมีน้องใหม่"
อืม ถามตรงดีแท้
"ถ้ามีน้องแบบนี้ ฉันขอไม่มีน้องใหม่เลยดีกว่า"
"อ้า พี่อ๊ะ"
"พูดเล่นๆ แหมๆน้องอย่างเธอน่ารักจะตาย"
"น้ำเสียงจริงใจมากกก"
"ฮ่าๆ รุ่นน้องเหรอ จริงๆแล้วพวกเราทุกคนก็ดีใจนะที่จะได้มีน้องใหม่ เหมือนกับว่ามันจะมีส่วนผสมใหม่ๆเข้ามาเพิ่มรสชาติให้หม้อใบใหญ่แห่งนี้ไง เราทุกคนถึงแม้จริงๆแล้วจะยังไม่เคยเจอรุ่นน้องมาก่อน แต่ก็แอบตื่นเต้น ยินดี และก็อยากให้ถึงวันรับน้องเร็วๆเหมือนกันจ้า"
"ตอบได้ดีมากค่ะ ก็ขอขอบคุณที่สละเวลากินส้มตำปลาร้านะคะ"
"ตำปู..."
"ค่า ไปก่อนละค่ะ"
"จ้า โชคดีๆ"
"อ้อ พี่คะ คืนนี้อย่าลืมดู Project runway season 6 นะคะ"
"อ๋อseasonนี้ดูใน you tubeแล้ว ฉันรู้แล้วว่าใครชนะ"
ดาวเดินเดินออกมาจากโรงอาหาร เธอพูดกับตัวเองเบาๆ "พี่คนนี้..." ไม่รู้สิ ทำไมถึงรู้สึกเหมือนได้เพื่อนใหม่ ดาวหัวเราะน้อยๆ ยิ้มกับตัวเอง ก่อนเดินทางสู่เป้าหมายต่อไป
Scene 2 ดาวร้ายกับนางเอกลูกครึ่ง
ดาวร้ายเดินไปเจอเด็กผู้ชายตัวสูงเท่ากับดาวเลย เด็กคนนั้น(ที่ใช้คำว่าเด็กก็เพราะหน้าเค้าเด็กจริงๆ) กำลังลงมาจากบนตึก ดาดฟ้าเหรอ? ดาวคิด เขาฟัง MP3 อยู่ ชายเสื้อหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกง ผมยุ่งไม่เป็นทรง
"เอ่อพี่คะ พี่รู้จักคนคนนี้ไหมคะ" ดาวยื่นกระดาษให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มรู้สึกเขินหน้าแดงขึ้นมาทันที "เอ่อ...คุณมาตามหา...เอ่อ...คนหรือครับ"
ชายหนุ่มไม่กล้าสบตาอันร้ายลึกของหญิงสาว เขาเลือกที่จะมองที่เครื่องประดับ(อันเป็นชื่อเดียวกับตัวเขาเอง) บนหัวของรุ่นน้องคนนี้แทน ซึ่งถ้าเอาเข้าจริงๆแล้วเขาเองก็บอกไม่ได้ว่ามันเป็นสีแดงหรือสีเขียว??
"ค่ะ"
"อ๋อ...ไอริสเหรอ...เอ่อ คงอยู่ที่ห้องเรียน ลองขึ้นบันไดนี่ไป...ไป...สิครับ"
"ขอบคุณคะ"
ห้องเรียน 12:10 น
ไม่คิดไม่ฝันว่าจะต้องมาสัมภาษณ์ยายคนนี้จริงๆ รัศมีนางเอกมันพุ่งทะลุทะลวง ทิ่มแทงจากหลังทะลุถึงคอหอย ผมสีน้ำตาลประกายนั่น!! หน้าตาสวยดุจเจ้าหญิง แต่แฝงแววห้าว...ออกนักเลงหน่อยๆ เรดาห์ของดาวทำงานดังจี๊ดๆๆๆๆ
ดาวตัวสั่นกำลังคิดว่า สิ่งที่เธอต้องทำ ณ ขณะนั้นคือการหยิบเอา "บันทึกนางทาส" ออกมา และต้องรีบจดรายละเอียดทั้งหมดลงไป ประกายมาก... คิดจะทำให้ฉันหมองเหรอ... ไม่มีทางซะล่ะ คิดออกแล้ว คิดชื่อตอนออกแล้ว ดาวร้ายกับนางเอกลูกครึ่ง ดาวร้ายกับนางเอกลูกครึ่ง.......
"น้องคะ"
ตื่นจากภวังค์ ตัวสั่นเทาเล็กน้อย กรรมแล้วสิเรา เผลออ้าปากค้างนานไปหน่อย?? หมดสวยเลยตู
"นี่เธอจะยืนมองหน้าฉันอีกนานมะ "
"คะ อะไรนะคะ"
"เธอเป็นอะไรของเธอหนะ"
บรรยากาศเงียบน่าอึดอัดใจเกิดขึ้นอยู่นานสองนาน
"อ๋อ เปล่าค่ะ" รีบเช็ดเหงื่อ อย่าให้มีพิรุทธ์ เจอแล้ว... เจอแล้ว... นางเอกคนแรกที่ฉันต้องกำจัด
"ฉันเห็นเธอเบลอๆไปตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ...ไม่สบายหรือไง"
"อ๋อเปล่าค่ะ พอดี... ไม่นึกว่าทำสีผมมาโรงเรียนได้"
แย่แล้ว...เผลอเปิดศึกโดยไม่รู้ตัว??
-ไอริสกำลังจะอ้าปากพูดแต่ไม่มีเสียงอะไรออกมา-
ไอริส นิ่งเงียบไป แล้วจึงตอบกลับมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยแฝงรอยยิ้มโหดๆ
"นี่สีผมจริงจ้ะ ธรรมชาติ"
ดาวร้ายเงียบไปสองอึดใจ
"อ๋อเหรอคะ สวยจัง.......สวยเหมือนไม้มะเกลือ ไม้โกงกาง ไม้มะยมอัฟริกัน...."
"น้องคะ...." ไอริสแทรกขึ้นมาอย่างรวดเร็ว
"คะ?" ดาวทำหน้ากวนประสาท
"พี่ว่าก่อนน้องเข้ามาเรียนในโรงเรียนนี้น้องก็ย้อมสีให้มันสนิทกว่านี้ดีกว่านะ"
"อะ...อะไรนะคะ...โทษที"
"ผมน้องน่ะค่ะ มันยังดูเป็นน้ำตาลหย่อมๆอยู่เลย"
"อ๋อ..."
เอาแล้วไงละ มันเอาตูคืนซะแล้ว ดาวคิด กลั้นใจ ตอบ "ค่ะ"
ไม่ได้ ไม่ได้ เราต้องไม่หวั่นไหว ยายคนนี้จะมาทำให้เราเสียเซลฟ์ไม่ได้ สมุดบันทึกนางทาส ต้องเขียน ต้องเขียน......
"ปล่อยผมก็ผิดระเบียบโรงเรียนเหมือนกัน"
"อย่างกับพี่มัดผมอยู่อย่างนั้นแหละ"
หากความน่าอึดอัดใจมีระยะเวลาของมัน นี่คงเป็นช่วงเวลาน่าอึดอัดใจที่กินเวลานานที่สุด
ทั้งคู่ต่างนิ่งและนั่งพิจารณาอีกฝ่าย
สาวลูกครึ่งที่มีโลกของตัวเองผู้ไม่เคยยอมใครแม้กระทั่งกฎของโรงเรียน
รุ่นน้องขี้อิจฉา จอมวางแผน ที่แม้แต่รุ่นพี่ก็ไม่ไว้หน้า
ถ้าบรรยากาศเบื้องหน้าของทั้งคู่มีแก๊สที่สามารถติดไฟได้ล่องลอยปะปนอยู่ ป่านนี้คงเกิดระเบิดในโรงเรียนลูกบาศก์ขึ้นเป็นแน่แท้ เพราะรัศมีความร้อนของทั้งสองต่างพุ่งเข้ามาเสียดสีกัน
"เริ่มที่ข้อมูลทั่วไปก่อนนะคะ"
กลับเป็นรุ่นน้องผู้เริ่มต้นบทสนทนาก่อน
"อือ"
ผู้พี่ตอบโดยแทบไม่มองหน้า
"ชื่อค่ะ"
"ไอริสา เดอ มาคูริค"
"สัญชาติ"
"ฝรั่งเศส - ญี่ปุ่น"
"..."
"สำหรับคำถามแรก พี่กลัวอะไรมากที่สุดคะ"
เอ๊ะ ทำไมถามแบบนี้ ไอริสคิด เด็กนี่ต้องการอะไรแน่
"นี่ก็เป็นหนึ่งในการสัมภาษณ์ด้วยหรือไง?" ไอริสพูดเสียงเอี่อยๆท่าทีเห็นชัดว่าเริ่มรำคาญ
"ค่ะ" ทำเสียงหนักแน่น
ไอริสชั่งใจ สิ่งที่กลัวเหรอ ช่างมันเถอะ ก็บอกๆไปมั่วๆก็ได้มั้ง
"การทำอาหาร มั้ง??"
"ค่ะ" ดาวร้ายอมยิ้ม "แล้วมีอะไรอีกไหมคะ เอาทุกอย่างเลย"
"ก็พวกอะไรร้อนๆ"
"อะไรร้อนๆเนี่ยนะคะ"
"ค่ะ ทำไมเหรอ"
"แล้วพวกงู ตุ๊กแก แมงสาบ ละคะกลัวไหม"
"ตกลงจะให้ตอบเป็นสัตว์เหรอ"
-ไอริสมองหน้าดาวที่ทำหน้ากวนใส่อย่างพิจารณา ไม่มีใครดูออกว่าเธอคิดยังไง-
"ไม่ต้องค่ะ"
"..."
"ข้อสองค่ะ พี่ไม่ชอบอะไรบ้างคะ"
เอ๊ะยังไงไอ้เด็กคนนี้ มันจะมาสัมภาษณ์หรือมาล้วงความลับอะไรฉัน ไอริสนึกในใจ ฉันไม่ชอบให้คนลูบหัว แต่ไม่ใช่เรื่องอะไรที่เธอจำเป็นต้องรู้
"ฉันว่าคำถามมันวนเวียนอยู่ที่คำตอบเดิม เปลี่ยนคำถามได้มะ"
"อะ อะไรนะคะ"
"ฉันบอกว่าเปลี่ยนคำถาม"
"งั้น......จบคำถามค่ะ"
".....เอ่อ"
ไอริสงงงวย อะไรกันแค่นี่เนี่ยนะ การสัมภาษณ์ของมัน
"ขอบคุณค่ะ" ดาวลุกขึ้นยืน เธอต้องรีบไปจดข้อมูลสำคัญในบันทึกนางทาสก่อน ก่อนจะลืม
"แล้วมีครูที่จะสัมภาษณ์แล้วเหรอ"
ดาวร้ายตกใจหันหลังกลับมา ไอริสถามคำถามนี่กับเรา อย่างนั้นเหรอ??
"หือ ว่าไง"
"ก็...กะว่าจะไปสัมภาษณ์ครูสอนภาษาไทย"
"แน่ใจเร้อ ว่าอย่างเธอจะได้คำตอบจากครูนั่น ระวังจะไปทำตัวน่ารำคาญใส่เค้าล่ะ"
ดาวร้ายงง นี่ไอริสจะมาไม้ไหนเนี่ย มันจะถามด้วยความเป็นห่วง หรืออยากรู้กันแน่นะ
"ถามครูเคนดีกว่าไหม"
"ครูเคน??"
"ใช่ รายนั้นค่อยพูดกันรู้เรื่องหน่อย"
"แล้วทำไมพี่ถึงต้องแนะนำครูท่านนี้ให้หนูด้วย?"
ไอริสนิ่งเงียบไปสองวินาที ครูเคนลาออกไปแล้วก็จริง ดีล่ะ...รุ่นน้องแรงๆแบบนี้ต้องสั่งสอนบ้าง
"ก็เธอสัมภาษณ์ฉันไม่ค่อยได้สาระอะไร ก็เลยจะแนะนำให้ หรือว่าเธอรู้จักครูในโรงเรียนนี้ดีนักหรือไง?"
ก็จริงของยายนั่น เราไม่รู้จักใครเลยนี่นา
"ก็...ไม่"
"แค่นี้ก็สิ้นเรื่อง เธอลองไปสัมภาษณ์ดูก่อนก็ได้ ถ้ารู้สึกว่าครูดุก็ค่อยเปลี่ยน ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย"
"แล้วครูเคนที่ว่านี่อยู่แถวไหนเหรอคะ"
"อยู่ในร้านถ่ายเอกสาร"
"ขอบคุณ..."
"คนที่ผูกเนคไท เดินไปก็เจอเลย"
"ขอบคุณคะ"
"เออ เดี๋ยวน้อง"
"ขนตาปลอมเธอนี่...สวยนะ"
ดาวร้ายยิ้ม....
โอกาสมาถึงแล้ว...
อย่างน้อยๆsceneนี้เธอคงชนะ...
เธอหันหน้ากลับมา ลมพัดจนผมปลิวสยาย แสงส่องกระทบใบหน้า ปรายตามองออกไป ยิ้มกริ่ม พูดว่า
"นี่ขนตาจริงค่ะ ธรรมชาติ!"
ดาวไม่ลืมที่จะพูดเน้นเสียงที่ปลายประโยคให้ออกเสียงสูงกว่าคำพูดของคู่สนทนา
ก่อนจะสะบัดหัวเดินออกไปจากห้องอย่างรวดเร็วโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย
Scene 3 ดาวร้ายกับครูฝ่ายเอกสาร???
หน้าร้านถ่ายเอกสาร 13:40 น
คนนั้นแน่ๆ ดาวคิด ครูเคนคือคนที่อยู่ที่เครื่องถ่ายเอกสารนั่นแน่นอน ดาวเดินเข้าไปหา เมื่อใกล้พอควร จึงกล่าวทักทาย
"สวัสดีค่ะ ครูเคน" ดาวยกมือไหว้อย่างนอบน้อม
"อะไรนะครับ" กล้าได้ยินไม่ชัด เพราะเสียงเครื่องถ่ายเอกสารค่อนข้างดัง
"หนูขอสัมภาษณ์ครูหน่อยนะคะ"
อะไรนะ สัมภาษณ์อะไร?? กล้า งงๆเล็กน้อย แต่ก็เต็มใจ กล้าปิดเครื่องถ่ายเอกสาร "อ้อได้สิครับ ได้เลย" เขาตอบอย่างเป็นกันเอง
ดาวร้ายมองไปที่ชายหนุ่มและคิด ครูคนนี้ดูเป็นมิตรดีจริงๆ ผูกเนคไทด้วย ดูเท่ดีแหะ
กล้ากำลังคิด เด็กคนนี้น่ารักจัง ดู Sassy หน่อยๆนะ ไม่เคยเห็นมาก่อนเลยสงสัยเป็นเด็กใหม่
"ข้อแรกนะคะ ครูคิดว่านักเรียนโรงเรียนนี้ส่วนใหญ่เป็นอย่างไรบ้างคะ"
เอ๊ะ เมื้อกี้น้องเขาพูดว่า ครู หรือ คุณ นะ สงสัยคงพูดว่า คุณ?
"สำหรับผมนะครับ ก็คงเรียกได้ว่า เด็กๆในโรงเรียนนี้มีทุกประเภทเลยจริงๆครับ มีทั้งเด็กเก่ง เด็กเรียน เด็กสวยๆหล่อๆ เด็กแนว เด็กเงียบ อะไรแปลกๆก็มีนะครับ เช่นเด็กเห็นผี(อันนี้ผมเจอมากับตัว) ก็คิดว่าส่วนใหญ่เด็กๆก็สามัคคีกันดีครับ ส่วนมากก็จะให้ความร่วมมือในการทำกิจกรรมต่างๆของโรงเรียน ที่นี่เค้าก็เน้นทั้งการเรียนและกิจกรรม เด็กๆหลายๆคนก็บอกว่าชอบอยู่ในโรงเรียนนี้นะ เด็กบางคนเวลามีปัญหาอะไร แกยังมาปรึกษาผมเลย ขนาดผมทำงานแบบนี้นะ"
ดาวคิด อืมมมม ช่างเป็นครูที่ดูเอาใจใส่ดี ดูใจดีดีด้วย
"ค่ะ ขอบคุณค่ะ"
"ข้อสอง ครูคิดว่า จะมีส่วนช่วยพัฒนาโรงเรียนได้อย่างไรบ้างคะ"
อะไรตัวดำๆใหญ่ๆอวบๆแวบผ่านหลังไป ที่แท้ก็เป็นเด็กนักเรียนตัวใหญ่คนหนึ่งเดินผ่านมา
ดาวหันไปสบตาครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าเด็กคนนั้นเหงื่อออกมากเป็นพิเศษ ดาวจึงรีบหันหลังกลับทันที
"อี๋"
เด็กชายที่เหมือนหมีตัวโตกำลังงง.....ทำไมน้องคนนั้นถึงเรียกพี่กล้าว่าครูนะ??? เข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า???
"ส่วนช่วยโรงเรียนเหรอ ก็คิดว่าคงจะทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดนะครับ เช่นของผมก็เรื่องเอกสาร"
"ค่ะ เอกสาร แบบพวกข้อสอบหรืองานวิชาการ แบบนี้เหรอคะ"
"ครับ ข้อสอบก็มีบ้าง แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพวกรายงานของเด็กๆมากกว่าครับ"
อืม ครูคนนี้คงเป็นครูฝ่ายวิชาการแน่ๆเลย คงจะรับผิดชอบเรื่องการส่งรายงาน ไม่ก็งานวิจัยสินะ
"ข้อต่อไปอยากให้โรงเรียนปรับปรุงด้านไหนบ้างคะ"
กล้ารีบตอบทันที "อ๋อ อยากให้ห้องถ่ายเอกสารติดแอร์ก็ดีนะครับ" ว่าแล้วก็หัวเราะ แหะ แหะ "ช่วงนี้ยิ่งร้อนๆอยู่ด้วย เฮ้ออากาศเมืองไทยหนอ มีแต่หน้าร้อน กับหน้าร้อนมาก"
เด็กชายหมี นามสมมุติ (ทราบชื่อภายหลังว่าภูมิ) กำลังคิดหนัก เกิดสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนขึ้นระหว่างรุ่นน้องกับพี่กล้า เขาจะทำอย่างไรดี ปล่อยทิ้งไว้ดีไหม??
เด็กชายเดินคิดทบทวนอยู่ห่างๆ แต่ในขณะที่เขาเดินไปเจอกองหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะม้าหินอ่อน เขาก็เกิดไอเดีย
เอ...หรือเราจะเข้าไปช่วย เอาแบบทำเนียน ให้น้องคนนั้นเค้ารู้เอง....หรือควรทำอย่างไรดี ....ยิ่งคิดก็ยิ่งเหงื่อออกมากยิ่งขึ้น
"ทำไมครูเคนต้องติดแอร์ที่ห้องถ่ายเอกสารด้วยละคะ"
"เอ๋ เมื่อกี้เรียกผมว่า คุณเคน(ธีรเดช) หรือครับ...ฟังไม่ถนัด"
"เปล่าค่ะ หนูเรียก....."
หมีดำตัวใหญ่พุ่งเข้ามาเสียบกลางระหว่างดาวร้ายกับพี่กล้า เหงื่อของเขากระเด็นไปโดนมือของดาว เธอร้องกรี๊ดเบาๆ
"เอ่อ พี่กล้าครับ ผมขอถ่ายเอกสารปึกนี้ทั้งปึกเลยนะครับ พอดีผมรู้ว่าพี่เป็นเจ้าหน้าที่ถ่ายเอกสารที่เก่งมากๆ ผมขอด่วนเลยนะครับ!!"
ในมือของภูมิ มีหนังสือพิมพ์เก่าๆอยู่ 3-4 ฉบับ เขายิ้มเหยเก และเหงื่อแตกมากขึ้น พลางเอาหนังสือพิมพ์นั้นพัดที่หน้าเบาๆ
"ได้สิครับน้องภูมิ เดี๋ยวพี่กล้าจัดให้....รอเดี๋ยวนะครับน้อง....เอ่อน้องผู้หญิง"
ดาวเรียบเรียงประโยคที่ได้ยินในสมอง และพูดตามช้าๆ
"เจ้า....เจ้าหน้าที่ถ่าย....เอ....เดี๋ยวนะ นี่พี่เค้าเป็นเจ้าหน้าที่ถ่ายเอกสารเหรอคะ" ดาวเริ่มหน้าซีดแต่ปากยังคงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน
"ครับ ใช่ ถ่ายเก่งมาก ใช้บริการประจำเลย" ภูมิเหงื่อแตก รีบตอบแทนพี่กล้าทันที
"เพล้งงงง" เสียงอะไรแตกดังอยู่ในสมองของดาว
ดาวอ้าปากค้าง คิ้วขมวดปม นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นเนี่ย เดี๋ยวนะขอจูนก่อน พี่ถ่ายเอกสาร?? ดาวมองไปที่ชายหนุ่มผูกเนคไท ยายไอริส ซาราโปว่า นั่นหลอกฉันเหรอ?
พี่กล้ากำลังถ่ายสำเนาหนังสือพิมพ์เก่าของภูมิอย่างเมามัน พลางผิวปากไปด้วย
"ถ้าพี่เค้าเป็นคนร้านซีร็อกซ์ แล้ว...." ดาวเงียบไป
"ไม่ใช่ครูหรอก..." ภูมิตอบแทนส่วนที่ดาวเงียบไป โดยไม่คิดว่าคำตอบของเขาจะทำให้เกิดปฏิกิริยาบนใบหน้าของดาว
ดาวตาเหลือก หน้าซีด
ขายหน้า! หน้าแตก! อับอาย! ต่อหน้าคนอื่น! ความลับ....ความลับ...ใช่....ต้องทำให้เรื่องนี้เป็นความลับ เรื่องขายหน้าแบบนี้ มันเสียฟอร์ม...แบบนี้ต้องให้ใครรู้ไม่ได้!!! แต่...มีคนรู้ความลับเรื่องนี้แล้ว....ทำไงดี
ชื่อ....ชื่อของรุ่นพี่คนนี้ ชื่อ!!!!
"เสร็จแล้วครับน้องภูมิ" เสียงพี่กล้าดังมาแต่ไกล
"ครับ" ภูมิรับสำเนาและจ่ายเงิน พลางนึกในใจ โชคดีจังที่ช่วยไว้ไม่ให้รุ่นน้องคนนี้เสียหน้า
แต่เมื่อภูมิหันกลับมากลับพบเพียงความว่างเปล่า เด็กสาวลึกลับคนนั้นได้หายไป ทิ้งไว้เพียงไอแห่งความ...อาฆาต
Scene 4 ดาวร้ายกับคุณครูที่แสนน่ารัก
ห้องพักครู 14:30 น
ที่ห้องพักครูมีรังสีและเงาดำๆแปลกๆล่องลอยดูน่าสยอง ดาวกำลังจำชื่อรุ่นพี่เมื่อครู่นี้ได้อย่างแม่นยำ แต่เธอยังไม่ได้จดเอาไว้เพราะไม่มีเวลา ถึงแม้จะอับอายและก็โมโหแต่ก็ไม่คิดว่าบรรยากาศจะอึมครึมได้ขนาดนี้ เหมือนมีเมฆดำทะมึนปกคลุมอยู่ชอบกล
ทันใดนั้นครูผู้หญิง ร่างผอมสูง หน้าตาน่ากลัวคนหนึ่ง เดินออกมาจากห้องพักครูเกือบชนกับดาว พอครูคนนั้นเดินออกไป บรรยากาศรอบๆก็สว่างสดใส เงาดำแปลกๆหายไป เสียงนกร้องเริ่มกลับมา แสงอาทิตย์ส่องมาถึงอย่างหน้าอัศจรรย์
"ขอโทษคะ หนูขออนุญาตค่ะ"
"เชิญจะลูก" เสียงใจดีดังออกมจากโต๊ะด้านใน
ดาวถอดรองเท้า และเดินกุมมืออย่างมีมารยาท (แหมก็แน่สิคะ ฉันประกวดมารยาทไทยได้ที่หนึ่งนะขอบอก) ดาวโน้มตัวอย่างสุภาพทุกครั้งที่เดินผ่านโต๊ะของคุณครูแต่ละท่าน และก็มาหยุดที่โต๊ะโต๊ะหนึ่ง
ต้นเสียงนั้นคือคุณครูผู้หญิง ท่าทางใจดีที่สุด คุณครูท่านนั้นอยู่ในวัยกลางคน ใบหน้า และนัยน์ตาที่ยิ้มแย้มของหล่อนทำให้ดูอ่อนวัยกว่าอายุจริงลงอีกมาก คุณครูมวยผมหลวมๆ และห้อยสายคล้องแว่นตาที่ร้อยเรียงด้วยลูกปัดหลากหลายแบบ
บนโต๊ะมีกาแฟกลิ่นหอมถ้วยหนึ่งวางอยู่ข้างๆหนังสือที่ยังอ่านไม่จบอีกเล่ม ที่คั่นหนังสือคงถูกสอดเข้าไปก่อนที่ดาวจะเดินมาถึงไม่นานนี่เอง
ดาวร้ายยิ้มเล็กน้อยและยกมือไหว้
เป็นการไหว้ที่ดูนอบน้อม แม้ภาพภายนอกและการแต่งตัวค่อนข้างวัยรุ่น
"สวัสดีค่ะ คุณครู"
"สวัสดีค่ะลูก" คุณครูท่านนั้นรับไหว้
"คุณครู...เอ่อ พอจะมีเวลาว่างไหมคะ"
"ได้เลยลูก"
"หนู..."
"มาขอสัมภาษณ์ครูใช่ไหมลูก...เอาละ เราไปนั่งที่โซฟาทางโน้นกันดีกว่านะ ตามครูมาเลย"
"ใจดีจัง" ดาวคิด และบอกกับตัวเองว่าคุณครูท่านนี้แหละที่เราจะสัมภาษณ์
ครูเดินนำไปที่โซฟาสีเขียวนุ่ม น่าแปลกที่ดาวรู้สึกดีกับคำพูดหรือท่าทีเล็กน้อยที่ครูกระทำ ดาวคิดว่าครูแม้ดูจากลักษณะภายนอกที่มีค่อนข้างมีวัยวุฒิแล้วน่าจะมีความน่ากลัว แต่ท่าทางของคุณครูท่านนี้กลับดูเป็นมิตรมาก ดูเป็นคุณป้าใจดี และให้ความสบายใจกับคนที่เพิ่งจะเคยเจอกันครั้งแรกได้อย่างดีเยี่ยม นี่ล่ะมั้งคงเป็นคุณสมบัติที่คนเป็นครูคงมีติดตัว
ความโอบอ้อมอารี
ดาวนั่งพับเพียบลงกับพื้น
ครูร้องเบาๆ "โอ๊ะ ลูก ไม่ต้องนั่งกับพื้นหรอก มามานั่งบนโซฟานี่เถอะ พื้นเย็นๆเดี๋ยวเป็นหวัดเอา"
"ขอบคุณค่ะ" ดาวลุกขึ้นมานั่งบนโซฟา และนึกเสียดายนิดหน่อยที่วันนี้ใส่กระโปรงค่อนข้างสั้น ดาวยิ้มให้ คุณครูครูยิ้มตอบ
"ครูก็กำลังรออยู่ว่าจะมีใครมาขอสัมภาษณ์ครูบ้าง พอทราบจากผ.อ.เหมือนกันว่าจะมีเด็กๆมา แล้วลูกก็มา"
"ค่ะ" ดาวประหม่าเล็กน้อย อีกฝ่ายช่างดูใจดีเหลือเกิน ความอับอายเมื่อครู่นี้หายไปจนหมดสิ้น รวมถึงความทรงจำเรื่องชื่อของพี่คนนั้นด้วย
"ลูกชื่ออะไรจ๊ะ"
"ชื่อ ดาว เอ่อ...ดารารายค่ะ"
เด็กสาวไม่มีท่าทีเขินอาย เธอพยักหน้าและพยายามบอกทางแววตาว่า นี่คือชื่อของหนู ชื่อที่เหมาะกับตัวหนู
"งั้นเราเริ่มกันเลยดีดว่าไหมลูก"
"อ๋อค่ะ รบกวนคุณครูหรือเปล่าค่ะ"
ครูส่ายหน้าช้าๆ ก่อนจะพูดว่า "ไม่เลย ครูยินดีซะอีกนะ"
"แต่หนูเห็นว่าคุณครูกำลังอ่านหนังสืออยู่..."
"หนังสืออ่านเล่น เกี่ยวกับปรัชญาจ๊ะ ครูมักอ่านไว้ใช้ประยุกต์ในการสอน หนูล่ะลูกชอบอ่านหนังสือประเภทไหน"
"ส่วนมากหนูชอบอ่านอะไรสนุกๆแบบ คำสารภาพสาวนักช็อปอะไรแบบนั้นมากกว่าค่ะ"
เด็กสาวคนนี้มีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในใบหน้าสวยๆนั่นแน่ๆ
"คุณครูคะ ถ้าอย่างนั้นหนูขออนุญาตเริ่มเลยนะคะ คุณครูชื่ออะไรคะ"
"ครูชื่อศศิธราภรณ์ บรุห์น วชรินทร์ "
"คุณครูมีเชื้อสายต่างชาติเหรอคะ"
"สามีครูเป็นคนฟินแลนด์ลูก ครูใช้นามสกุลของสามี"
"เอ่อ...คุณครูสอนวิชาภาษาต่างประเทศหรือเปล่าคะ" ดาวถามเพราะนอกจากชื่อกลางของครูไม่ใช่ภาษาไทยแล้ว โครงหน้าของคุณครูยังมีเค้าโครงของชาวตะวันตกอีกด้วย
"ครูสอนวิชาปรัชญาจ่ะ ลูก"
"ปรัชญาเหรอคะ"
"ใช่จ่ะ หนูเรียกครูว่าครูชาก็ได้นะลูก"
"ชา แบบน้ำชาเหรอคะ"
"จริงๆเพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกัน เรียกครูว่า ซาช่า จ่ะนั่นจึงเป็นที่มาของชื่อเล่นครู"
"ค่ะ เอ่อ คำถามต่อไป คุณครูจบมาจากที่ไหนคะ"
"ครูจบการศึกษาปริญญาตรีจิตวิทยาการแนะแนวในมหาวิทยาลัยรัฐในประเทศไทย ด้วยความที่ครูสนใจปรัชญาจึงไปศึกษาต่อปริญญาโทด้านปรัชญาที่ประเทศนอร์เวย์ค่ะ"
"นอร์เวย์อากาศดีไหมคะครู"
"ก็ดีนะจ๊ะลูก ไม่มีมลพิษมากแบบกรุงเทพ หายใจได้เต็มปอดเลยทีเดียว"
"คุณครูมาสมัครที่นี่เพราะอะไรคะ"
"เพราะครูชอบสอนค่ะ ครูชอบฟังความคิดเห็นของเด็กๆ เด็กๆแต่ละคนต่างมีหลายด้าน มีทั้งตัวตนจริงๆของเค้าที่ไม่ได้แสดงออกมา และตัวตนที่แสดงออกมาอย่างชัดเจน การได้มาสอนเหมือนกับการได้มาเรียนอย่างหนึ่งนะ ลูกนึกออกไหม คือเมื่อเด็กเค้าได้รับคำแนะนำจากครูไป ครูเองก็ได้แนวคิดจากเด็กด้วยเช่นกัน ซึ่งเมื่อโรงเรียนลูกบาศก์เปิดโอกาสตรงจุดนี้ ครูก็ยินดีที่จะเข้ามาสอนที่นี่ทันที ครูเลือกที่นี่เพราะเป็นโรงเรียนที่ไม่ใหญ่มาก นักเรียนยังไม่มากครูจะได้ดูแลได้อย่างทั่วถึง ที่สำคัญอากาศดีเพราะใกล้ทะเล"
"คุณครูมีวิธีการสอนอย่างไรคะ"
"อืม วิธีการสอนเหรอ" ครูชาหยุดนึกย้อนไปถึงคาบทดลองสอนชั่วโมงแรกของโรงเรียนลูกบาศก์ "เดี๋ยวนะ ครูอาจจะยกตัวอย่างอะไรเล็กๆน้อยๆให้หนูดู ดาราราย"
ครูชาเดินไปที่โต๊ะทำงาน เปิดลิ้นชักอันล่างสุดและหยิบกระป๋องใบหนึ่งออกมา
"นี่มัน...อะไรกันคะ คุณครู"
"หนูไม่เคยเล่นเหรอลูก"
"เคยค่ะ แต่...เลโก้ คุณครูเอาเลโก้มาทำไมคะ"
"นี่แหละคือสิ่งที่ครูใช้สอน เอาละ ไหนดูสิ อืม" ครูชาหยิบกระดานสีเขียวออกมาวางไว้ที่โต๊ะ นึกถึงแล้วน่าใจหายไม่น้อย เด็กๆที่เคยหยิบตัวต่อเลโก้ขึ้นมาต่อกันในตอนนั้น ป่านนี้ก็ขึ้นมัธยมหกกันไปหมดแล้ว
"หนูลองต่อดูสิลูก เอาเลยตามสบายเลย"
"แต่หนูยังไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไร..." ดาวร้ายหยุดมองคุณครู ครูชามองกลับมายิ้มตอบและก้มหัวเบาๆ
"ลองดูสิลูก ไม่มีอะไรยาก"
"ค่ะ"
ดาวร้ายหยุดนึก และคิดจะถามต่อ เธอไม่รู้จริงๆว่าให้ต่อเป็นรูปอะไร
"ตามสบายเลยนะดาราราย อยากต่อเป็นรูปอะไรก็ได้" เหมือนกับรู้ใจ ครูชาพูดออกมาโดยที่ตัวเธอเองยังไม่ได้ออกปากถามแม้แต่น้อย
ดาวหยิบเลโก้สีแดงขนาดสองบล็อกจำนวนห้าอันออกมา และลงมือต่อย่างรวดเร็ว
"เสร็จแล้วเหรอลูก เอาล่ะ ไหนดูสิ"
ครูชาพิจารณาผลงานเบื้องหน้าของสาวน้อย มันเป็นการวางประกอบที่เด็ดเดี่ยว เธอไม่ลังเลที่ต่อเป็นรูปอื่นใด ทั้งสีที่เลือก จำนวน และตำแหน่งสามารถบ่งบอกตัวตนของเด็กคนนี้ได้เป็นอย่างดี
ครูชากำลังมองเลโก้สีแดงจำนวนห้าอันที่ต่อกันเป็นรูปดาวห้าแฉก มันถูกเรียงอย่างโดดเด่นที่มุมกระดานด้านขวาบน
"หนูต่อเป็นรูปดาวเพราะ หนูชอบทุกอย่างที่เป็นรูปดาวค่ะครู เหมือนกับกิ๊บติดผม และอะไรอีกหลายๆอย่างที่หนูชอบพกเป็นประจำ"
"และหนูเองก็พร้อมรับกับทุกๆสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคต" ครูชาพูดขึ้น
"..." ดาวร้ายเงียบ เธอเองก็ตื่นเต้นเหลือเกินกับสิ่งที่เธอกำลังจะได้ยิน
ครูชาพูดต่อ "หนูมีความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ หนูมีจุดยืน หนูมีตัวตนที่ชัดเจน และ...หนูชอบเป็นจุดสนใจ หนูชอบให้ทุกคนมองหาหนู ในขณะเดียวกัน หนูเองก็ยังไม่พร้อมที่จะเป็นจุดศูนย์กลางของทุกๆอย่าง หนูไม่ต้องการเป็นที่หนึ่ง แต่หนูต้องการบอกว่าหนูมีตัวตน และหนูยืนอยู่ตรงนี้นะ มองฉันสิ"
ดาวอึ้งกับคำพูดของครูชา ทำไมครูชาถึงมองออก เพียงแค่เลโก้รูปเดียวแค่นี้เองนะ สิ่งที่ครูชาพูดออกมาทั้งหมด มันชัดเจนเสียยิ่งกว่าสิ่งที่ดาวเคยคิดว่าดาวรู้จักตัวของเธอเอง
"ความมั่นใจและพลังงาน คือเสน่ห์ของหนู ในขณะเดียวกัน หนูมีความไม่มั่นคงในตัวเองนะดาราราย อาจเรียกได้ว่าหนูรู้สึกไม่แน่ใจในอะไรบางอย่าง อาจเป็นเพราะบางครั้งคนเราก็แสดงตัวตนออกมาให้ตรงข้ามกับสิ่งที่เราคิดอยู่ลึกๆก็เป็นได้ หนูเปรียบเหมือนกับแสงที่วูบวาบ ชัดเจน น่าดึงดูด แต่ไม่คงที่"
คุณครูท่านนี้รู้จักตัวของเรา...ได้ดีกว่าตัวเราเองเสียอีก
"ครูหวังว่าหนูจะทำมันสำเร็จ และครูจะรอวันที่เราได้เข้าห้องเรียนด้วยกันจริงๆ เพื่อเรียนรู้กันมากขึ้นนะลูก" ครูชายิ้มอย่างใจดี
"หนูก็หวังเช่นนั้นค่ะครู ขอบคุณสำหรับคำถามคำตอบนะคะ"
"ยินดีลูก ขอให้โชคดีในการสอบเข้านะ"
"ขอบคุณมากๆค่ะครูซาช่า"
ครูชารับไหว้ของเด็กสาว ลูบหัวเบาๆ เด็กคนนี้แม้การพูดการจาจะเหมือนเป็นเด็กหัวรั้น แต่กิริยามารยาทนั้นค่อนข้างมีสัมมาคาราวะต่อผู้ใหญ่ ครูคิด เธอยังต้องเรียนรู้อีกมากมายเหลือเกิน....เด็กน้อย
ดาวร้ายเดินออกมา ทันทีที่ก้าวพ้นจากห้องพักครู เธอก็หยิบลิปสติก ออกมาจากกระเป๋ากระโปรง
การสัมภาษณ์ครั้งนี้เธอกลับเป็นฝ่ายถูกสัมภาษณ์เองเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าเธอรู้สึกดีอย่างประหลาด
โรงเรียนลูกบาศก์...
ดาวร้ายเก็บลิปสติกลงกระเป๋า ปากแห้งนิดหน่อยจะเป็นอะไรไป เธอยิ้มให้กับแสงแดดจ้าที่ฉายส่องลงมา ดวงอาทิตย์วันนี้ช่างสดใส สว่างสุกสกาวจริงๆ
จู่ๆ เธอก็คิดในใจว่าเธอกำลังหันหน้าเข้าหาสิ่งใด...
เธอยิ้มอีกครั้ง ยิ้มน้อยๆแค่มุมปาก นั่นคือยิ้มของเธอ
ยิ้มของดาวร้าย
จบ
